HUG in Uganda: 2012

Vandaag viert Uganda zijn 50e Onafhankelijksdag. Omdat dit gelieerd wordt aan de voormalige onderdrukking door blanken is Kampala voor ons een verboden stad op deze dag. We hadden een overvol programma ver weg van de hoofdstad, dus we hebben ons niet verveeld.
Na de boodschappen voor de lepramensen reden we richting Buluba waar het St. Francis Lepraziekenhuis staat. Onderweg reden we over onverharde slechte wegen waardoor de vaart er aardig uit was. Dat gaf de vrijwilligers de tijd om aan kinderen langs deze weg ballonnen uit te delen. Het ontroert me nog altijd om te zien hóe blij een kind kan zijn met een simpele ballon; ze staan te dansen en te juichen als we ook hen zo'n kleinood in hun handjes drukken.

Ina deelt ballonnen uit.Ina deelt ballonnen uit.Kinderen blij met een ballon.Kinderen blij met een ballon.

De zusters ontvingen ons met erg slappe koffie, maar het gebaar was overvriendelijk. We genoten van het plekje op hun waranda met het uitzicht op Lake Victoria. De rust en serene sfeer op dit prachtige plekje stemt ieder altijd erg gelukkig. Na een eenvoudige broodmaaltijd (die we zelf meegenomen hadden) togen we in ganzenpas naar de lepravrouwen. Ze komen ons meestal juichend tegemoet kruipen, maar ze waren dit keer wat timide, vanwege het overlijden van Bisschop Willigers, een Nederlandse bisschop die hen regelmatig erg verwende. We hebben hen proberen op te vrolijken met gebraden kip, brood en beleg, een echte Nederlandse stroopwafel en lekkere koele frisdrank. We hebben samen gezongen en gedanst en nadien was er kleine ceremonie.

LeprapatiënteLeprapatiënteEen leprapatiënte en Thérèse.Een leprapatiënte en Thérèse.

Drinken voor de lepramannen.Drinken voor de lepramannen.Bonen voor de leprapatiënten.Bonen voor de leprapatiënten.

Een leprapatiënte blij met haar eten.Een leprapatiënte blij met haar eten.Kip eten.Kip eten.

Het meegenomen gezegende weiwater uit Lourdes kwam in de vorm van een kruisteken op hun voorhoofd, waarbij een kort gebed werd gebeden. Alles om hun uitzichtloze leven voor 1 dag te kleuren, voor 1 dag hen weer blij te maken en hen het gevoel te geven hoezeer wij hen toegenegen zijn. Ditzelfde ritueel voltrok zich bij de lepramannen, die ook blij en tevreden achterbleven.
Dat dit bezoekje een paar van de vrijwilligers niet onberoerd liet, moge duidelijk zijn. Het is ook hartverscheurend om te zien hoeveel deze mensen in de meest brede zin iedere dag moeten lijden.

BulubaBulubaAlcohol uit oude vieze emmer.Alcohol uit oude vieze emmer.

Het uitdelen van de kleding van de lieve mensen uit Rotterdam in een kleine leefgemeenschap aan het Lake Victoria was heftig. De mensen zijn zó arm en wanhopig dat ze om de kleding vechten en het uit elkaars of onze handen trekken. Desondanks blijven we het doen, want als onze 2e handskleding ergens goed gebruikt kan worden, is het wel hier.
We liepen nog even door het kleine dorpje heen, waar voornamelijk van de visvangst geleefd wordt en waar de mannen hun zorg om de terugloop van vis verdronken met illegaal gestookte alcohol (met een rietje uit een oude vieze emmer, onder een rieten dak). We mochten ook een slokje, maar hebben vriendelijk bedankt...!

Uitdelen van de kleding.Uitdelen van de kleding.

De kinderen en de volwassenen in het St. Francis Hospital waren zielsgelukkig met kleding en speelgoed, wederom gedoneerd door allerlei lieve mensen uit Nederland. Ook hier zagen we verdrietige taferelen, die ons aangrepen en die we ieder op onze eigen wijze weer een plekje moeten geven. Gelukkig praten we veel en goed met elkaar en lachen we ons suf met die lieve, gekke Margriet. Deze avond kregen we eindelijk de tomatensoep die wel op de kaart staat, maar steeds niet verkrijgbaar was. Waarom? Omdat Margriet 2 zakjes tomatensoep zelf gekocht heeft...!

Module BgMax heeft geen inhoud
Naar boven